Un día, hai xa uns cantos anos, os meus ollos ávidos de coñecemento viaxaron ao Sur da China, ata ese pequeno territorio habitado pola etnia zhuang, nas beiras do río Li. A guía turística ofreceunos unha visita aos arrozais para coñecer o modo de vida do campesiñado. Nunha das aldeas un home octoxenario, que ben podería terse chamado Wei Su, movido talvez pola necesidade de gañar uns cantos yuans, ou non, nunca o saberei, colleume da man con amabilidade e levoume a visitar a súa precaria vivenda. Sobre a súa cama de ladrillo, colgada dunhas cordas, estaba un cadaleito de madeira decorada no que, segundo me dixo, desexaba ser soterrado nunhas exequias dignas. Os nosos ollos encontráronse e a súa mirada fonda de ser de terra guioume todos estes anos de documentación e busca para poder contar a “súa historia”.

Ademais de viaxar e escribir libros para rapazas e rapaces cando o tempo libre mo permite, traballo na Xunta de Galicia, como tradutora, profesión que tamén me apaixona, sobre todo cando o texto a traducir é literario e a arte de vertelo á miña lingua se converte nunha gran lección de literatura.