Artigos

‘A Esmorga’ revive da man de Ignacio Vilar

Tres personaxes marxinais que entran nunha espiral de violencia e alcol deambulan pola ruta de A Esmorga, a novela máis popular e lida de Eduardo Blanco Amor, que onte se recreou en Ourense tras a estrea da película que metaforiza ese mundo sórdido.

No marco dunha ruta literaria sobre a novela do insigne escritor, o director da película, que foi presentada o sábado no Festival de Cine Internacional de Ourense, Ignacio Vilar, e un dos actores, Antonio Durán Morris, seguiron os pasos realizados naquelas fatídicas 24 horas por Cibrán, Bocas e Milhomes, os tres personaxes centrais da historia, nunha xornada chuviosa propia da película.

Diferentes escenas da obra de Blanco Amor sobre a noite vivida por estes tres personaxes foron explicados polo guía, nunha historia que comeza co relato de Cibrán o Castizo ante o xuíz sobre as vinte e catro horas de bebedeira que pasou xunto a Milhomes e Bocas, nas que crearon problemas na localidade de Auria, trasposición literaria de Ourense.

Así, seguindo os seus pasos, o equipo percorreu os lugares emblemáticos da narración, como a taberna da tía Esquilacha, a ponte das Burgas, baixo o cal se refuxiaron da choiva e onde se situaba o muro da casa dos Andrade, ata as augas termais ou a Praza do Corrixidor.

Esta adaptación da novela de Eduardo Blanco Amor, escrita en 1959 e considerada unha das obras cumes da literatura galega, deu o pistoletazo de saída á XIX edición do festival, coa exhibición da película, que hoxe tivo continuidade con esta xira polas rúas ourensás.

O realizador galego, Ignacio Vilar, que estivo presente na visita, sinalou que o obxectivo desta adaptación era “respectar todo o que se puidese a ruta da novela”, seguindo os pasos que imaxinou por Blanco Amor, “coa sorte de que a ruta está intacta”, salvo pequenas excepcións, incluída o nome das rúas citadas por Blanco Amor.

Os espazos xeográficos que percorren os protagonistas, nos que se poden ver unhas placas cos fragmentos das obras, sitúanse no que entón era o Ourense suburbial, entrando na parte hidalga e burguesa de forma ocasional.

Vilar resaltou que se respectaron “o 80 por cento” das localizacións que menta Blanco Amor e agregou que as principais dificultades foron algúns interiores, como o pazo dos Andrade.

Tras meses de duro traballo, a película abriu onte o Festival de Cine Internacional de Ourense antes da súa estrea o próximo día 21 nas salas galegas.

Pasados os nervios iniciais de presentar a película na terra onde está ambientada, sinalou que o obxectivo é achegar este filme ao público de Galicia, para seguir o seu percorrido polas salas nacionais e internacionais, neste caso, a través festivais.

Precisamente, esta mesma semana o director de A Esmorga reivindicou a presenza desta película en lingua galega tamén “nas salas comerciais”, para o que pediu a implicación dos espectadores á hora de encher as salas, a fin de manter o filme nos circuítos comerciais.

Fonte: Galiciaé

“O Apóstolo” entra na selección para candidatas ao Óscar

As grandes compañías de animación dominan a carreira a un dos Óscar máis codiciados no mercado americano mais na listaxe final conseguiu colarse “O Apóstolo” de Fernando Cortizo, o primeiro filme europeo en utilizar a técnica de “stop-motion”. A competencia é dura e canda a proposta de O Apóstolo aparecen algunhas das películas que máis recadación acadaron nos últimos tempos como Turbo, Avións ou Os Pitufos 2. O 16 de xaneiro coñeceranse as finalistas á categoría.

O Apóstolo foi a grande trunfadora nos Premios Mestre Mateo con seis premios, entre eles, o de mellor filme. Foi tamén finalista nos Goya. A película de Cortizo obtivo tamén o primeiro premio no 11º Festival de Cinehorizontes de Marsella, entrou na sección oficial do Festival Internacional de cine de Moscú e recibiu o Primeiro Premio no Festival EXPOTOONs de Bos Aires, o festival de animación máis importante de Latinoamérica. Tamén foi recoñecido polo xurado do público do prestixioso Festival de Cine de Annecy.

Carlos Blanco, Luis Tosar, Celso Bugallo, Isabel Blanco, Jose Manuel Olveira ‘Pico’, Geraldine Chaplin, Jorge Sanz e Paul Naschy poñen as voces da película dirixida polo compostelán Fernando Cortizo e son en boa parte modelos dos personaxes de animación do filme.

Fonte: SermosGaliza

O Apóstolo leva o premio do público en Annecy

O director do O Apóstolo, Fernando Cortizo, recollía na noite de sábado o Premio do Público do festival de Annecy ao seu filme. Os asistentes a esta cita, considerada a máis importancia no campo da animación en Europa, recoñeceron esta produción galega, a primeira do continente en ser gravada mediante animación stop-motion en tres dimensións. O festival contou con 236 películas seleccionadas,das casi 2.500 que se recibiron desde 88 países.

Fonte: Culturagalega

A apoteose de Cans e 12.000 visitantes

A parroquia porriñesa de Cans xa está de regreso á normalidad. “Volvemos a sachar nas leiras e a dar de comer ás galiñas”, explicaba onte o director do Festival de Cine do lugar, Alfonso Pato. Unhas 72 horas atrás, Cans vivía a súa “apoteose” ao rexistrar máis de 12.000 visitantes no seu evento cultural, a cifra máis alta conseguida na súa historia de dez anos.

Pato recoñece que agora toca un periodo de “reflexión”, ademais de facer contas de canto ingresou un Festival que esgotou as 900 entradas que puxo á venda para as proxeccións dos curtos a concurso do sábado pola tarde e de mañá.

O director recoñecía que non se imaxinaba este resultado e participación de público que por primeira vez puido ver os curtos a concurso o sábado pola mañá. Respecto de unha maior oferta de actividades matutinas, indicou que hai que crear “hábito”, á vez que prometeu tomar nota de erros ou fallos para realizar axustes para a próxima edición.

Respecto de as posibilidades de crecemento, apuntou que a afluencia de xente na xornada do sábado tocou teito polo que a partir de agora traballarán por incrementar a asistencia noutros días.

“Sabemos que o sábado é o día grande pero parece que a música se come esta xornada”, en alusión á ingente cantidade de persoas que acode para gozar dos concertos da tarde, noite, sesión de Dj ou os máis pequenos no jaliñeiro, que este ano se quedou enano para acoller a tantos curiosos que acudiron especialmente por Fon Román e Cristina Pato. Por iso, a expensas de realizar un balance, na cabeza do director xa figura seguir potenciando as seccións paralelas e as visitas dos escolares durante a semana de mañá.

En canto á súa contribución para levantar ao audiovisual galego, Alfonso Pato sinalou que “o Festival descubriu unha nova xeración de cineastas que andan polo mundo adiante, con moi boa preparación”, en alusión a algúns dos realizadores premiados por público, xurado ou veciños.

Pato recoñeceu que “meses atrás pensaba que non ía saír adiante. Foron meses duros para a aldea por cuestións anímicas” (en relación ás defuncións de varios veciños). Ao seu xuízo, non só saíu redondo polos veciños e os visitantes, senón tamén por patrocinadores que ata cociñaron a tarta do décimo aniversario no caso da Torta. O director tamén tivo palabras especiais para Juanma Baixo Ulloa polo seu coloquio “incrible” no que, entre outras cousas, anunciou que Tony Lomba actuará no seu próximo filme.

Para rematar, o Festival ofrece hoxe a posibilidade de ver os curtos ganadores no Bar Liceum de O Porriño, ás 22.00 horas.

Fonte: Faro de Vigo

Manuel Manquiña recibirá o premio de honra do festival de Cans

A súa traxectoria na televisión, teatro e cine son os méritos polos que a asociación cultural Arela acaba de concederlle a Manuel Manquiña o premio de honra do festival de Cans. O premio consiste na escultura “Can de Pedra” do canteiro local Paco Candán e deixar a súa pegada no Torreiro das Estrelas. O acto de entrega terá lugar o vindeiro 24 de maio, no transcurso da décima edición do certame. Canda este premio, os Chimpíns de prata sonp ara a a serie de Zopilote para a TVG Era visto! e para os veciños (catro matrimonios) que cederon as casas da primeira edición do festival.

Fonte: Culturagalega

O Apóstolo regresa da Monstra de Lisboa con dous novos premios

Premio do público e o premio á mellor banda sonora da XXII edición da Monstra de Lisboa. Estes son os dous novos recoñecementos que suma o filme de animación O Apóstolo no seu xa numeroso palmarés. As historias do preso fugado do cárcere que pretende recuperar un botín agochado nunha aldea apartada do Camiño de Santiago pode aumentar o seu número de premios, xa que é finalista en dez categorías dos Mestre Mateo os premios do audiovisual galego.

Fonte: Culturagalega

O xurado do Fantasporto premia o filme de animación O apóstolo

Esta fin de semana concluía en Oporto a 33 edición do Festival Internacional de Cinema do porto. Unha cita que tivo este ano unha reducida presenza galega. O filme de animación O apóstolo presente na sección oficial competitva regresa co premio do xurado. O gran vencedor desta ocasión foi Mamá , a ópera prima de Andrés Muschietti, apadriñada por Guillermo del Toro, que recibiu o de mellor realización e mellor actriz. No Palmarés o cinema europeo fantástico demostrou a súa vitalidade accadando a totalidade dos outros galardóns en disputa.

Fonte: Culturagalega

Unha película muda, Blancanieves, foi a gran triunfadora dos Goya con dez galardóns

Unha película muda, Blancanieves, foi a gran triunfadora dos Goya con dez galardóns, nunha gala na que, en cambio, se falou e moito de política, co discurso de Candela Peña pedindo traballo, con Eva Hache felicitando ironicamente a Wert e con Bardem encabezando o “non aos recortes”.

A política mesturábase, unha vez máis aínda que sen chegar ao ‘Non á guerra’ de 2004, co cine, a pesar das peticións do presidente da Academia, Enrique González Macho.

Él mesmo decidiu, finalmente, enarborar tamén a protesta cun discurso no que exclamou: “O cine non pertence a ningún partido político. Non é nin dos da cella, nin os do bigote, nin dos da barba (…) é un dereito dos cidadáns”.

No outro lado, un conto hipnótico, unha abstracción poética de Pablo Berger, Blancanieves, era a película que recoñecía todos os parabéns artísticos. Drama lorquiano, bombeiros toureiros e, por suposto, o soado relato dos irmáns Grimm, afastábanse da actualidade e apelaban á fábula.

“Nos meus títulos de crédito aparecen 539 persoas e todas elas son importantes”, dixo Berger, que tardou oito anos en levantar o seu utópico proxecto e exclamou “¡viva o cine libre!”.

Levaba dez premios Goya (só superada por Mar adentro, con 14, e ¡Ay, Carmela!, con 13), entre eles mellor película, guión, mellor vestiario (Paco Delgado) e actriz, o segundo de Maribel Verdú, pola súa antolóxica madrastra, pero a crise arrebatáballe o protagonismo.

Verdú, que xa gañara por Siete mesas de billar francés, foi unha das que tivo palabras para ela, ao dedicar o seu premio á xente que “perdeu as súas casas, as súas ilusións e incluso a súa vida” nun “sistema crebado, inxusto e obsoleto”.

A actriz tomaba a substitución a Candela Peña, gañadora por Una pistola en cada mano (e xa van tres tras Todo sobre mi madre e Princesas), que dixo sobre o escenario: “Pídovos traballo. Teño un fillo que alimentar“.

Leva sen traballar tres anos e “nestes tres anos vin morrer a meu pai nun hospital público onde non había mantas para tapalo e lle tiñamos que levar a auga“, dixo.

A cerimonia, a esas alturas, xa contara cunha Eva Hache máis solta que o ano anterior e que lanzou críticas á Casa Real e ao ministro de Educación, Cultura e Deporte, José Ignacio Wert, a quen lle dixo: “Voulle a dicir só unha cousa: felicidades. ¿Non o esperaba? Dinllo pouco ultimamente, non me estraña”. E quedáballe, máis tarde, a aparición de Javier Bardem.

O gañador dun Óscar e cinco premios Goya como actor, subía como produtor do documental Hijos de las nubes, sobre o Sahara, e non perdía a oportunidade para superpoñer as súas causas.

“No Sahara non se pode recortar en saúde porque non hai hospitais, nin en educación e pechar escolas porque non hai colexios. Nin botalos á rúa coma aquí porque foron desafiuzados fai 35 anos cando os botamos. Non podemos deixar que nos suceda aquí”, expresou Bardem.

Pero volvendo ao cine, Lo imposible, de Juan Antonio Bayona, parecía a única que podía “afogar” co seu tsunami a Blancanieves, e o mérito de coordinar a súa espectacular fazaña era premiado co galardón ao mellor director para o realizador catalán, que levaba o Goya ás bancadas para María Belón, protagonista real do milagre que inspirou a película.

Traducía a súa marca de máis de 42 millóns de euros en cinco premios, pois na parte técnica rascaba mellor montaxe, mellor son (a única á que Blancanieves non se podía postular), mellor dirección de produción e, faltaría máis, mellores efectos especiais.

Grupo 7 facíase con dous premios para interpretacións masculinas: abría a noite co premio ao mellor actor revelación, para Joaquín Núñez e completaba co de mellor actor de repartición para Julián Villagrán.

O de actor protagonista era case tan seguro coma o Goya de Honra a Concha Velasco: José Sancristán gañaba por El muerto y ser feliz. “Fíxose esperar, don Francisco”, dicía un cofundador da Academia de Cine, pero nomeado por primeira vez por este filme.

E aínda que sempre ten que haber unha perdedora, e foi El artista y la modelo, de Fernando Trueba, que se ía sen carga con 13 nomeamentos, a derrota máis bochornosa foi a de Los niños salvajes na categoría de mellor canción.

O seu tema foi pronunciado gañador pola actriz Adriana Ugarte, foi unha equivocación ao ler o sobre, pois en realidade o premio era para No te puedo encontrar, de Blancanieves , e o cuarto para Pablo Berger, xa que tamén escribiu a letra do tema.

Las aventuras de Tadeo Jones, en cambio, entraba no cadro das gañadoras morais pois non só conseguía, como fixo o ano pasado Arrugas, o premio á mellor película de animación e o de mellor guión adaptado, senón que Enrique Gato subía tamén como director novel.

Intocable suplía o desgusto de non ser sequera nomeada ao Óscar cun premio Goya á mellor película europea, e os seus directores, Olivier Kanache e Eric Toledano, agradecendo en español. E a mellor cinta iberoamericana foi Juan de los muertos, do cubano Alejandro Brugués.

Fonte: Galiciaé

Finalistas dos Goya 2013. Foto: premios-cine

A película ‘O Apóstolo’ estréase esta semana en 80 salas de cine

A primeira película de animación stop-motion estereoscópica realizada en Europa, ‘O Apóstolo’, aterrará este mércores nunhas 80 salas de cine españolas. Tras case catro anos de traballo, ao seu director, Fernando Cortizo, chegoulle o momento de deixar a este filme “voar só”. Así o apuntou el mesmo este martes na presentación desta obra, que narra unha “escura historia de misterio” ambientada no Camiño de Santiago, na que se mesturan “suspense, humor e fantasía a partes iguais”, segundo se especifica na nota de prensa repartida durante o acto.

O aspecto novo desta película “cento por cento artesanal” reside na técnica utilizada para a súa elaboración. Neste sentido, Cortizo explicou que primeiro se rodaron as escenas “coma se fose cine real”, pero sen “maquillaxe nin decorados”, un proceso que, desenvolvido no ano 2008, durou unhas dúas semanas. É por iso que, tal e como reivindicou o actor Carlos Branco, o rol dos seus intérpretes non se limitou á “dobraxe”, senón que tamén “construíron os personaxes” e nalgúns casos ata fixeron “achegas de texto”.

No entanto, a xuízo de Branco, o “absoluto protagonismo é do traballo técnico” posterior á gravación, no que se crearon os “movementos artesanais” a través de stop-motion. En concreto, nesta parte da elaboración incorporáronse os “decorados” e “bonecos”, para o que se tardaron uns dous anos, indicou o director da obra. O elenco de ‘O Apóstolo’ estivo formado polos artistas Geraldine Chaplin, Jorge Sanz, Manuel Manquiña, Luís Tosar, Paul Naschy, Celso Bugallo e Xosé Manuel Oliveira Pico, Isabel Branco e Pedro Alonso. Así mesmo, na postproducción participaron máis de 200 profesionais, como animadores, modelmakers e técnicos de 3D.

Posto que este filme se perfila como “un traballo moi grande de artesanía”, os creadores da súa banda sonora quixeron “corresponder esa mesma filosofía” na parte musical da mesma, segundo explicou un dos seus responsables Xabier Font. Baixo a batuta do compositor norteamericano Philip Glass, o equipo musical de ‘O Apóstolo’ contou coa participación de artistas como a Real Filharmonía de Galicia e o membro do grupo Berrogüeto Anxo Pintos. De feito, tal e como avanzou Font, barállase a posibilidade de que o ano próximo se desenvolva a “versión internacional” dun dos temas, cuxa interpretación podería ser asumida, nas súas palabras, polo cantante de ‘The Who’. A preguntas dos xornalistas sobre a publicación das tomas reais utilizadas como base para o stop-motion, Cortizo mostrou o seu desexo de incluír “as secuencias dos actores” no DVD do filme, posto que foi unha rodaxe “moi libre e sen presións”.

A este respecto, afirmou que, de feito, quixo que a gravación fose para os actores “unha experiencia teatral na que todos dialogasen sobre os roles”.

Fonte: El País

As mulleres dirixen en Cans

A tradición manda, especialmente nas aldeas. Iso é o que é Cans, e a moita honra, unha parroquia de O Porriño convertida en capital galega do celuloide por catro días desde que, hai nove anos, conta co seu propio festival de cine. De curtametraxes, aínda que conta cunha extensa programación paralela de estreas, conferencias, música e mesmo visitas escolares. O protagonista é un xénero minoritario e con escaso percorrido nas salas de exhibición, pero que triunfa nos festivais, e que este certame conseguiu revitalizar en Galicia, segundo as cifras que aumentan cada ano, en canto a participantes, público e premios que os seus concursantes cosechan antes ou despois do seu paso pola alfombra vermella que cubre corredoiras e tapiza as entradas para os galpóns que os veciños ceden gustosos para convertilos en salas de proxección.

E, á usanza de Cans, os veciños da pequena cidade de 400 habitantes son as estrelas da apertura oficial do festival. Por iso, onte asistiron a unha reunión coa directora de Tralas Luces, Sandra Sánchez, vestiron de tiro longo o seu Can de Pedra, a escultura que coroa unha rotonda á entrada da aldea, cantaron por primeira vez o seu himno oficial e presentouse aos medios de comunicación o terceiro xurado composto enteiramente por veciños: Francelina Marino, rosquilleira xubilada de 74 anos, Manuel Giráldez, construtor retirado de 71, un matachín de 68 chamado José  Quintas, Concha do Lameiro, traballadora do campo en activo á idade actual de 64 anos e Flora de Merando, a máis nova, 36 anos, que é a transportista no negocio da familia.

A estas cinco persoas lles toca a responsabilidade de decidir un dos premios; o resto é tarefa para un xurado profesional, cos actores Federico Pérez, María Mera, Yolanda Muiños e Edu Soto, os directores Ángel de la Cruz e Marta Piñeiro, e o profesor da Universidade de Santiago Antón Losada, que deberá distinguir entre as 18 curtametraxes a concurso,12 de ficción e 6 de animación. E, se no outro Cannes as directoras levantaron as súas voces para clamar contra a falta de filmes realizados por mulleres, neste Cans non teñen eses problemas, porque este ano, precisamente, hai máis realizadoras que nunca. Son sete, todas galegas nacidas na década dos 80 e con estudios universitarios.

Eva Quintas fixo a súa terceira peza en inglés, Soap Opera, unha historia de amor ambientada nunha lavandaría real de Nova York. É doutora en Publicidade, licenciada en Comunicación Audiovisual e concluíu recentemente un Máster de Belas Artes en Cine na Universidade de Columbia. “As principais dificultades son basicamente económicas, e agora coa supresión das axudas de talento de Agadic, producir curtametraxes en Galicia é practicamente inviábel.” As xemelgas coruñesas Sonia e Miriam Albert Sobrino deixaron a enfermería polo audiovisual, como proxecto fin de carreira en Comunicación Audiovisual crearon unha serie interactiva para Internet, teléfono e televisión, Ignoto, e foron finalistas nos Mestre Mateo con Rural Pretérito (2011), e actualmente cursan un Máster en Produción de Cine na Universidade de Utah. Xuntas asinan O Olláparo, peza que presentan en Cans e que definen como “unha curtametraxe de ficción con toques de cine experimental e realismo máxico.” A experimentación tamén orienta o traballo de Sabela Pernas e a súa curmá Sol Álvarez, licenciadas en Comunicación Audiovisual e Belas Artes, respectivamente, que gravaron cunha cámara de fotos á súa avoa Josefa na súa casa de Vilalba. É retratada nos tres minutos que leva Sefa Sound System. “Cos medios que teño á miña disposición teño a posibilidade de facer o que quero, que é experimentar cos documentais, libre de parámetros, e a curtametraxe é a miña forma de expresión”, indica Pernas.

“Eu si que son das que rodan neste formato, onde podo traballar sen axuda, porque non podo facer unha película”, afirma a coruñesa Iria Ares, directora de La increíble historia de Macareno y la puta milagrosa, unha comedia surrealista e con toques almodovarianos nos que participan os televisivos Daniel Currás e Camila Bossa, de Matalobos, serie na que Ares serviu como auxiliar de dirección. A actriz e realizadora viguesa Sonia Méndez si alcanzou o salto ao cine e está na fase de produción de Máximo. Acaba de gañar un Mestre Mateo por As damas negras e a Cans trae Conversa coa muller morta, onde Bossa volve a coincidir cun compañeiro de reparto na pequena pantalla, Luís Zahera. “Apetéceme facer unha película, pero non quero quitarme nunca o título de curtametraxes.”

Fonte: El País