Artigos

Feliz Día do Libro

O Día do Libro Mundial e dos Dereitos de Autor foi establecido pola UNESCO en 1995. E ao redor desta data, o 23 de abril morreron tres grandes da literatura universal. Miguel de Cervantes (falecido o 22 de abril e enterrado o día 23), William Shakespeare e Inca Garcilaso de la Vega.

Non obstante, moi poucas persoas coñecen a orixe española desta iniciativa ou o feito de que nos seus inicios foi celebrada nunha data moi diferente: o 7 de outubro, cando se cría que o creador do Quijote naceu.

Inicialmente foi Vicente Clavel, o escritor valenciano, quen promoveu a proposta presentada na Cámara Oficial do Libro de Barcelona en 1923 para dedicar un día de cada ano para celebrar o Festival do Libro. Dous anos despois, Clavel reiterou a súa proposta en Cataluña e comezou estes mesmos esforzos en Madrid.

Finalmente, o 6 de febreiro de 1926, o rei Alfonso XIII aprobou e asinou o real decreto que estabeleceu que o 7 de outubro de cada ano conmemoraríase o nacemento de Cervantes cunha festa dedicada ao libro español.

Durante case 5 anos celebrouse nesta data, pero pronto xurdiron as dúbidas e críticas do día escollido. Por unha banda porque o día exacto do nacemento do mestre das letras castelás non se sabe con certeza. E por outra banda porque, tendo en conta que é unha festa de rúa, prestabase máis a que fora en primavera que no outono.

Finalmente, en 1930, acordouse trasladar definitivamente o Festival de Libros ao 23 de abril. A publicación de novidades e a organización de actos de sinaturas de copias coa autoría, tradición que sobreviviu ata a data actual, tamén comezou a xeneralizarse nesa data.

Máis tarde, en 1995, o goberno español presentou á UNESCO a proposta da Unión Internacional de Editoras de establecer esta data de primavera como Día Mundial do Libro. E a resposta non esperou, aprobada ese mesmo ano.

Anos máis tarde, a UNESCO promoveu unha nova iniciativa relacionada co mundo das letras: a cita anual dunha cidade como Capital do Libro Mundial. A decisión é tomada pola Unión de editores internacionais, a Federación Internacional de Librerías e a Federación Internacional de Asociacións de Bibliotecarios e Bibliotecas.

PARA CELEBRAR O DÍA DO LIBRO ESCOLLE ALGÚN DOS TÍTULOS DE BAÍA EDICIÓNS

Celebramos hoxe o Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil

O 2 de abril celébrase o Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil, coincidindo coa data do nacemento do escritor danés Hans Christian Andersen, autor de historias tan populares como O soldado de chumbo, O Patito feo ou A sereíña.

O obxectivo desta data é promover bos libros infantís e xuvenís para nenas e mozas así como a súa lectura.

Con motivo do Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil realízanse actividades de animación á lectura en bibliotecas públicas e escolas. Pero todas as familias nos nosos fogares podemos fomentar o hábito de ler en nenos, gozar dunha historia coas máis pequenas e incluso dar exemplo, non só este día, senón todos os días, facendo ver aos nosos fillos o pracer dunha boa lectura.

En Baía Edicións atoparás o que precisas! Libros sobre natureza, de investigación, emocións, clásicos, a nosa historia, animais, igualdade…   PREME AQUÍ

Celebramos hoxe, 21 de marzo, o Día Mundial da Poesía

A poesía é unha manifestación da diversidade no diálogo, da libre circulación de ideas a través de palabras, creatividade e innovación. A poesía contribúe á diversidade creativa ao cuestionar constantemente o uso de palabras e cousas, e as nosas formas de percibir e interpretar a realidade. Grazas ás súas asociacións e metáforas e á súa gramática singular, a linguaxe poética constitúe, entón, outra faceta posible do diálogo entre culturas.

A decisión de proclamar o 21 de marzo como Día Mundial da Poesía foi aprobada pola UNESCO durante a súa 30ª sesión, celebrada en París en 1999.

Segundo a decisión da UNESCO, o obxectivo principal desta acción é apoiar a diversidade lingüística a través da expresión poética e dar a oportunidade ás linguas ameazadas de ser un vehículo de comunicación artística nas súas respectivas comunidades.

Celebramos hoxe, en Baía Edicións, o Día Mundial da Poesía recordando a nosa colección de BAÍA BRANCA.

Grazas e parabéns ás nosas poetas!!!

Onte notificáronse os Premios Fervenzas Literarias

Ao longo da mañá de onte o portal Fervenzas Literarias fixo pública a selección que os seus lectores e lectoras votaron durante as últimas semanas como o mellor da literatura galega de 2018.

María Reimóndez fíxose cun 5º posto no mellor libro traducido LIX do 2018: A colmea, Petra Bartíkova (textos) e Martin Sojdr (ilustracións). Compartimos ledicia pola nova e felicitamos desde Baía a María Reimóndez!

Ánxela Gracián fíxose co 10º posto no mellor libro xuvenil LIX do 2018: As voces da auga, Ánxela Gracián e Aynara Pereiro (ilustracións). Compartimos ledicia pola nova e felicitamos desde Baía a Ánxela Gracián.

Os mellores libros do 2018 de Fervenzas Literarias

O libro ‘A Nosa Terra é nosa!’ de Emilio Ínsua reciben ‘ex aqueo’ o Premio de Investigación Ramón Baltar Feijóo

A obra A Nosa Terra é nosa sobre as Irmandades da Fala de Emilio Ínsua xunto coa Biografía de Rosalía de Castro escrita por María Xesús Lama recibiron ‘ex aqueo’ o Premio de Investigación Ramón Baltar Feijóo, iniciativa nada este ano co impulso da Fundación Rosalía de Castro.

Así, o xurado do premio, composto por Xosé Luís Axeitos, Xosé Ramón Barreiro, María Xesús Pato, Alba Nogueira, Ernesto Baltar, Anxo Angueira e Xosé Carlos Beiró, emitiu o sábado 1 de decembro o fallo do concurso, no que destacan “a relevancia do traballo” das obras premiadas.

‘Cantos de independencia e liberdade’, obra de María Xesús Lama editada por Galaxia, dá unha volta ás biografías ata agora publicadas sobre Rosalía de Castro. Trátase do primeiro volume da biografía da autora galega máis universal e nela nárranse as súas orixes familiares e os seus anos de mocidade.

Pola súa banda, Emilio Insua redescubre en ‘A Nosa Terra é nosa’ o nacemento, desenvolvemento e legado das Irmandades da Fala, prestando especial atención ao papel que desempeñou Antón Vilar Ponte como un dos seus promotores.

O Premio de Investigación Ramón Baltar Feijóo ten carácter bianual e pretende contribuír ao fomento do estudo do período histórico relativo ao fondo documental do arquivo ‘Baltar Feijóo’, que foi depositado pola súa familia na Casa de Rosalía e que recolle publicacións que van desde o ‘Rexurdimento’ ata a ‘Xeración Nós’.

Premios da Cultura Galega 2018

Xosé María Álvarez Cáccamo, Luz Darriba, o Festival Internacional de Outono de Teatro-FIOT, o grupo A Roda, o Festival de Cans, Antón Santamarina, a Asociación O Sorriso de Daniel e Ramón Villares son os galardoados dos Premios da Cultura Galega 2018. Os premiados foron distinguidos nas modalidades de Letras, Artes Plásticas, Artes Escénicas, Música, Audiovisual, Lingua, Patrimonio Cultural e Proxección Exterior, respectivamente, por un xurado que estivo presidido polo conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, Román Rodríguez.

A Biblioteca e Arquivo de Galicia, na Cidade da Cultura, acolleu hoxe a reunión do xurado, do que tamén formaron parte o secretario xeral de Cultura, Anxo Lorenzo; o vicepresidente do Consello da Cultura Galega, Xosé Manuel Núñez Seixas, por delegación da súa presidenta; a tesoureira da Real Academia Galega, Marilar Aleixandre, por delegación do presidente da institución; a académica numeraria da Real Academia de Belas Artes Nosa Señora do Rosario, Asunta Rodríguez, por delegación do presidente da entidade; o reitor da Universidade da Coruña, Julio E. Abalde Alonso, e a secretaria xeral da Igualdade, Susana López Abella. Participaron tamén no xurado os profesionais da cultura Xosé Manuel Aldea Moscoso, editor e xestor cultural; a directora de cine, guionista e produtora Zaza Ceballos, a escritora María Solar Núñez e a directora do Museo de Belas Artes da Coruña, Ángeles Penas Truque. Actuou como secretaria a xefa do servizo de Xestión Administrativa da Secretaría Xeral de Cultura, Marta Bardal Sanmiguel.

Fonte: Cultura de Galicia

‘Catro pedras vellas’ finalista da XV edición do Premio literario FREI MARTÍN SARMIENTO

Segundo informa a súa páxina web, inician o novo curso 2018-2019 coa posta en marcha da convocatoria do Premio Frei Martín Sarmiento. Catro Pedras vellas é unha das obras finalistas da décimo quinta edición do Premio Frei Martín Sarmiento. En maio, coñeceremos ás gañadoras/es.

Parabéns Pere Tobaruela!!

Educación Infantil
GONZÁLEZ, OLALLA; Un máis; Ed. Kalandraka.
LÓPEZ, IAGO; O cociñeiro Martiño e as cenorias desaparecidas; Ed. Xerais.

1ª categoría: 1º e 2º de Educación Primaria
PATINHO, PEPABLO; Lúa; Ed. Embora.
LADO, MARÍA; 5 minutos; Ed. Auga editora.

2ª categoría: 3º e 4º de Educación Primaria
CARBALLEIRA, PAULA; Bruxa e familia; Ed. Oqueleo.
TOBARUELA, PERE; Catro pedras vellas; Baía Edicións.

3ª categoría: 5º e 6º de Educación Primaria
COSTAS, LEDICIA; A señorita Bubble; Ed. Xerais.
VILA SEXTO, CARLOS; Hugo e o ladrón pantasma; Ed. Rodeira-Edebé.

4ª categoría: 1º e 2º de ESO
M. CIMADEVILA, FERNANDO; A incríbel viaxe de Noa; Ed. Contos estraños.
MEIRAMA, UXÍA; Mael, máis alá da fraga de Cornanda; El Patito Editorial.

5ª categoría: 3º e 4º de ESO
LOZANO GARBALA, DAVID; Descoñecidos; Ed. Rodeira-Edebé.
SÁNCHEZ CALVEIRO, MARCOS; Días azuis, sol de infancia; Ed. Tambre-Edelvives.

6ª categoría: bacharelato e adultos
EIRÉ, AFONSO; Memorias dunha vaca marela; Hércules de Ediciones.
VILA BALEATO, LITO; Campus Morte; Ed. Galaxia.

Fonte: Blog do Premio Literario Frei Martín Sarmiento

A miña Patria natural é Galiza

Alexandre Bóveda diante do tribunal que o condenaría a morte: “Ámoa fervorosamente como pode amar un fillo a súa nai. Endexamais a traizonaría aínda que se me concedesen séculos para vivir. Adóroa ata máis aló da miña morte. Se entende este tribunal que por este amor entrañable debe serme aplicada a pena de morte, recibireina como un sacrificio máis pola miña Terra. Fixen canto puiden por Galiza e faría moito máis se puidera. Se non podo seguir traballando máis por ela, gustaríame morrer pola miña Patria. Baixo a súa bandeira desexo ser enterrado”.

Recordo de Baía Edicións a Alexandre Bóveda, ASASINADO, Ninguén debería morrer por defender a súa Terra.

Foto: Imaxe da Revista Murguía.

Aí estabas ti, mais eu non o sabía

Iniciaba eu a adolescencia, descoñecía, nuns casos ou non existían no vocabulario ao uso da época noutros, o significado de conceptos como nación sen estado, colonizada, feminista, diglosia, androcentrismo, conciliación, violencia de xénero, empoderamento e outros moitos pero xa me emocionaban as músicas de Fuxan os ventos e deixaban unha forte pegada en min algunhas das súas cancións, poemas que falaban dun mundo que si coñecía ou (re)coñecín nesas letras coas que me sentía identificada.

Así, á menor oportunidade cantaba, mal pero con moita paixón, algúns dos seus temas máis coñecidos. Gustaba especialmente –moi especialmente Marica– de “Muller”, pero tamén de “O carro e “O aradiño de pao que enlazaban de cheo coas miñas orixes rurais da montaña coruñesa; gustaba de “Irmaus” mais tamén de “Fame, soidade e bágoas”… con esta última sentín que “tiña futuro e tiña mañá porque Galiza empezaba a espertar”, cando menos en min.

Axiña souben que Manuel María era o autor dese “Carro”, que o “Irmaus” solidarios o escribira Celso Emilio … mais tardei algo máis en saber que outras moitas cancións que remexían a miña conciencia, como o “Aradiño de pao” ou a “Fame, soidade e bágoas” tiñan letras nas que participabas parcial ou totalmente ti, Marica Campo, e especialmente esa “MULLER” que máis me emocionaba porque me incorporaba, de forma explícita, aínda que fora pola boca dun home, na historia do pobo galego como MULLER, filla de emigrantes que son…

Como podía ser que non soubera que estabas ti detrás desa letra, Marica Campo? Semella inxusto ese descoñecemento selectivo por xénero, querida amiga.

Como pode ser que tardara máis en saber da autoría dos teus poemas, algúns referidos especialmente a min como muller cando si a coñecía dos outros? Sabes, sabemos, aínda que non o falemos acotío, que non podo atribuír a causa exclusivamente á miña ignorancia, senón ao contexto social, onde se non se tratara dunha festa homenaxe o que me leva hoxe a escribirche, poderiamos pararnos a debater sobre alienación ou o androcentrismo, por empezar por algures.

Pareime un pouco nas letras, Marica, porque non debería ser que escribiras máis de 20 poemas para musicar e tivera, hai unha semana, que pedirche me enviaras unha relación porque non daba encontrado a información completa, outra mostra máis do ocultamento das mulleres, desta vez na escrita.

Anos despois coñecinte en persoa, desta vez como autora do fermoso poemario Tras as portas do rostro e do libro de relatos Confusión e morte de María Balteira, que eu promocionaba de forma apaixonada no meu recente traballo na empresa Bahia Edicións mentres cantaba no coche as letras desas cancións túas.

A promoción da túa obra tróuxome moita felicidade e o relato “Confusión e morte de María Balteira” deume a oportunidade de conectar máis aló da relación de traballo con moitas mulleres galegas, profesoras dos centros de ensino deste país coas que tomaba café nos institutos falando dese relato e dos outros que se inclúen no libro do mesmo título, así como doutras mulleres e cousas que nos interesaban como tales… trouxo a sororidade aínda que eu non sabía que o era, mesmo creo que non se usaba ese termo por entón. E quero pensar que trouxo tamén un pequeno cambio que se amplifica ao trasmitirse e manterse no tempo, pois estou segura que o alumnado adolescente non quedou indiferente coa lectura da túa obra.

Voume parar un pouco en Confusión e morte de María Balteira, publicación que sabes adoro, tirando das palabras da profesora e galicianista Kathleen March, que di do seu estilo:

“[…] vai levado por un ritmo de auga e natureza, ritmo creado pola relación variada e insistentemente contigua que hai na súa obra entre muller, mundo vexetal e mundo animal” e porque as personaxes que aparecen nos outros relatos do libro, mulleres xuntas pero diversas nun único volume, son protagonistas activas que toman as súas decisións e non un mero adorno natural, real ou imaxinario e, por suposto, podemos ver a poeta detrás deses relatos pois a exquisita e rica linguaxe amósase cun gran ritmo poético, as palabras bailan coa narración, e iso é só unha parte da calidade literaria desta obra.

E aínda me deterei un chisco máis no relato da Balteira para destacar tres aspectos:

  • Recuperas maxistralmente unha figura histórica das cantigas profanas galego portuguesas, María a Balteira.
  • Preséntasnos esta muller libre, sexualmente activa e que decide sobre o seu corpo e a capacidade de ser nai, e amosa unha relación de poder con respecto aos homes, algo inaudito no momento.
  • Mais tamén a imaxinas vella, con medo á morte e recorrendo á súa amiga, deixando patente a importancia da solidariedade entre mulleres.

Desde a súa publicación en Bahia Edicións, en xuño do ano 1996, foi tal a calidade e impacto do texto orixinal que derivou nunha obra de teatro, varias lecturas dramatizadas, catro edicións e varias reimpresións, así como nunha edición crítica no ano 2006. Hoxe, 22 anos despois, a obra segue a manter todo o interese e vixencia.

Para min, Marica, es ante todo unha poeta, pero pégaslle con habelencia a todos os paus da escrita con variados rexistros, como mostra o teu traballo, ademais de en Confusión e morte de María Balteira, noutras obras como a novela Memoria para Xoana (Espiral Maior), na adaptación teatral d’O divino sainete (Biblioteca-Arquivo Teatral Francisco Pillado Maior) e tamén nos títulos de literatura xuvenil que foches escribindo, E Xoel aprendeu a voar (Alfaguara Obradoiro), Noutra dimensión (Ed. Galaxia), Abracadabras (Ed. do Castro), mais, desde o meu modesto punto de vista, interesado, ben é certo, nos relatos que aparecen en Confusión e morte de María Balteira e que te fixeron de sobra coñecida, querida Marica, fas un repaso polos sentires e faceres, reais ou imaxinarios das mulleres galegas na historia, que non é pouco e que te honra.

Hoxe non podo deixar de mencionar tamén a túa xenerosidade, sempre disposta a colaborar alí onde te chaman, mesmo dando comida e durmida na túa casa da Mariña, que tamén o era de Teresa Cabello, como fixeches comigo… Mais, por desgraza, quero facer ver que se todo o traballo que fixeches o fixera un home, serías moito máis recoñecida do que o es… e ben o sabes.

Por iso tamén dou os parabéns ás compañeiras de A Sega por escollerte este ano como “Galega nas letras” e pola iniciativa en xeral.

Despídome co desexo de que o “Alí estabas ti, mais eu non o sabía” co que principiei a miña homenaxe se converta para ti, Marica, e para todas as mulleres en “Alí estabas ti, Marica Campo, e ben que se notaba” porque a “Muller” que tantas veces cantei viña da túa man e os relatos incluídos en Confusión e morte de María Balteira contan historias do que somos, sentimos e nos pasaron a moitas mulleres, e tamén son obra de Marica Campo.

Belén López Vázquez, directora de Baía Edicións

[Texto lido o 15 de agosto na homenaxe a Marica Campo organizado pola A Sega en Lugo].

Presentación de ‘Cantar de corpos’ na Libraría Biblos de Betanzos

O xoves 9 de agosto ás 20:00 tivo lugar a presentación do libro Cantar de corpos na Libraría Biblos de Betanzos. Carmela González Boo presentará o acto, no que contaremos coa participación do autor, Xabier Correa Corredoira e Belén López Vázquez (Directora de Baía Edicións), ademais de Pocho Taxes (guitarra).

 

Contido do libro:

Coa alusión bíblica do seu título, Correa Corredoira entoa todo un rosario de salmos laicos nos que o eros trata de escorrentar a morte e puxar a brazo partido pola vida.

Son tan tenaces e apaixonados coma a súa pintura: só trasladan a mensaxe das pinceladas ao código escrito. Idénticos e vitais; coherentes. É un mesmo Xabier o que pinta, o que escribe, o que desexa.
E así de híbrido e ardoroso é este Cantar de corpos. Un libro no que o amor se fai pero tamén se come, se preme, se fuma, se soña, se cociña, se zarrapica, se debulla… se respira.

[…] Porque se algo é quen de exorcizar o mal cando ‘sangran as nubes’ é a humidade vivificante de dúas linguas que se beixan; porque se algo é capaz de combater ese grito mudo é a forza centrífuga do máis fondo abrazo. Porque só pode ‘demorar a estrela onde pace o tempo’ o amor.

Do Limiar, de Yolanda Castaño