Artigos

XIV Simposio ‘O Libro E A Lectura. Libro ilustrado: outra forma de ler?’

A Asociación Galega de Editoras organiza unha nova edición do Simposio O Libro e A Lectura, desta volta baixo o lema LIBRO ILUSTRADO: OUTRA FORMA DE LER? e que se vai celebrar os próximos días 8 e 9 de novembro, no auditorio da Sede Afundación Santiago de Compostela (Rúa Vilar, 19) en horario de tarde, o día 8 de novembro, desde as 16:30h. e en xornada completa, o 9 de novembro.

A XIV edición do Simposio da AGE, contará con tres mesas redondas, unha dedicada á banda deseñada e na que intervirán Kiko Dasilva, Cano Paz e Carla Berrocal; outra sobre como editar o libro ilustrado, con Madalena Matoso, editora de Planeta Tangerina e e Diego Moreno, editor de Nórdica Libros; e, finalmente, a mesa redonda : “Olladas ilustradas”, coa intervención de Xosé Cobas, Ester García e Calros Silvar.

Ademais, no XIV Simposio O Libro E A Lectura. Libro ilustrado: outra forma de ler? intervirán en tres conferencias organizadas:  Joan Fontcuberta (“A furia das imaxes”), Ana Garralón (“Os álbums que contan o mundo”) e Teresa Durán (“Os tres fillos do tsar. A lectura da imaxe, hoxe”).

O prazo de inscrición estará aberto ata o 6 de novembro, é de balde e deberá realizarse a través do correo s.tecnica@editoresgalegos.org

Farase entrega dun diploma ás persoas que acrediten un 75% de asistencia ao remate das xornadas.

Organiza: Asociación Galega de Editoras e Concellaría de Educación e Cidadanía (Concello de Santiago)

Colabora: CEDRO e Deputación da Coruña

Deseño cartaz: Óscar Villán

Fonte: AGE

Sementes de papel

Escrito e ilustrado por Bea e Silvia Gil, Sementes de papel conta a relación entre dúas mozas e o bosque onde viven. Naia ocupouse sempre de coidar das árbores e dos animais. Pero os anhelos máis profundos de Eyla romperán o equilibrio do lugar.

Do enxeño e do amor pola natureza xurdirá unha solución que lles axudará a salvar a preciosa paisaxe.

Sementes de papel  é una fábula ecoloxista que intenta espertar a curiosidade das nenas, dos nenos e dos adultos cara a un tema vital na educación e na situación do planeta, o respecto pola natureza.

A historia alértanos de que cómpre tomar conciencia da importancia crucial que teñen os bosques. E ao mesmo tempo é esperanzadora, xa que os verdadeiros protagonistas do conto, as árbores e os animais, non desaparecen malia que a súa supervivencia corre un grave perigo.

Seremos nós quen de salvarmos os habitantes ancestrais da terra, as árbores?

MÁIS INFORMACIÓN

Coñecemos un pouco máis a Xosé Tomás

Xosé Tomás (Betanzos – A Coruña, 1971), é ilustrador, humorista gráfico e profesor de inglés de ensino secundario no IES Melide (A Coruña, España). O seu campo de traballo diversifícase en diferentes campos: o groso da súa obra sitúase na ilustración infantil e xuvenil, con títulos como O caderno azul (Xerais, Vigo), El niño que teníamiedo de los robots / El robot que teníamiedo de los niños (Edebé, Barcelona) María é Maior (Baía, A Coruña), O pirata Metepata (Baía, A Coruña), Sabeliña e os ratos (Galaxia, Vigo), Contos de reis e de nadal (Xerais, Vigo), O afundimento do Tiránic (Baía, A Coruña), Misterio en Guernica (Baía, A Coruña), O soñador (Baía, A Coruña), Un fantasma en el colegio (Edebé, Barcelona), O monstro dos Ancares (Galaxia, Vigo), Orballo da mañá (Baía, A Coruña),Un marciano neste mundo (Baía, A Coruña), O lume dos soños (Baía, A Coruña), O tempo ao revés (Baía, A Coruña), Boasorte (Baía, A Coruña), Carolina e os caracois (Baía, A Coruña), Flis-fli-ris-flas (Galaxia, Vigo), Cando eu saiba ler (Galaxia, Vigo), O arco da vella (Xerais, Vigo), El gran libro de relatos de Piratas y corsarios (Parramón, Barcelona), Rodribico e a noite (Baía, A Coruña), Rodribico aprende a voar(Baía, A Coruña), Rodribico e o mar(Baía, A Coruña), Rodribico vai ao circo (Baía, A Coruña), Rodribico visita a cidade (Baía, A Coruña), Antón, si tal! (Baía, A Coruña), Chispo, o esquío que venceu ao frío (Galaxia, Vigo), O souto escuro e perigoso (Xerais, Vigo), Os amigos de Santi(Galaxia, Vigo), Vou ter un irmán (Galaxia, Vigo), Jo de majorvull ser… (Bromera, Valencia), Lluvia de ranas (Planeta, Barcelona), e outros. Actualmente, xunto con Miguel Vázquez Freire crea a escola de ilustración “O neno amarelo” que, xunto co apoio de Baía Edicións e o Colexio San Narciso de Marín, promoven un espazo de formación no que a ilustración e a técnica se dana man coa palabra, a teoría e a literatura co álbum ilustrado como referente. Máis información

  • Bos días Xosé Tomás, cóntanos… cando empezaches a ilustrar?

Profesionalmente, aló polo ano 98, aínda que era algo que facía dende pequeno, supoño que coma todos os que se adican a isto.

  • Tiveches algún referente ou estilo que che gustase en particular?

Eu creo que sempre me atraeron estilos variados, porque cada un pode expresar cousas dunha maneira diferente. Encántame o debuxo expresionista cando a historia o pide, pero igualmente me fascina a cor impresionista, mesmo naturalista. Sempre me chamou a atención o feito de non cinxirse a unha tendencia ou estilo, de non encorsetarse.

  • Cales son as túas ilustradoras e/ou ilustradores favoritas/os?

Puf, moitos, e por moitos motivos. Ás veces compro un libro de Shaun Tan pola súa poética visual, polos seus mundos dentro doutros; admiro fondamente (como non!) a Miguelanxo Prado porque a cor das súas imaxes é tan estimulante que convida a deterse tempo e tempo en cada viñeta;  a Asun Balzola pola fraxilidade intencionada; ao noso Xaquín Marín pola contundencia da liña; a tantos e tantas!

  • Que é o máis che gusta do teu traballo?

Bueno, dende o punto de vista persoal, é unha auténtica catarse: creas mundos, espantas medos, e baléiraste de enerxía sobrante. Dende o punto de vista artístico é sempre un reto, sobre todo porque non é un traballo solitario: colaboras con escritores/as, e eu sempre procuro que ese traballo en equipo sexa real. En cada libro aprendo moitísimo do autor ou autora do texto, e trato de dar un pasiño máis en cada nova obra.

  • Algo que sempre me interesou foi o tema da inspiración: como fas? Acodes a algún dos teus referentes?

Cando cae nas miñas mans un texto (se hai texto, porque pode non habelo), primeiro léoo, degústoo, e cando o remato, péchoo e digo: “Agora comeza outra obra”. Cada libro pide algo diferente, unha especie de ADN exclusivo. Non me gusta repetirme, entón trato de buscar en cada nova aventura unha inspiración nova tamén: unha identidade cromática propia, unha metalinguaxe engadida, un desbordamento de historias novas, unha represión nos recursos,… E resulta curioso: mentres debuxo un libro, escoito obsesivamente unha música diferente, ata que o remato. De maneira case hipnótica axúdame a concentrarme, a afondar máis e máis nesa identidade, a meterme a fondo nel. E hoxe podería facer unha lista das músicas que asocio a cada libro: Van Morrison, Mozart, Madredeus, Swingle Singers,…

  • E, en cuestión, de tempos… canto che leva facer un debuxo?

Depende moito. Non tanto da complicación do mesmo (que tamén) como de que teña claro o que vou facer. Boto máis tempo dándolle voltas ao estilo e a esa concepción previa da nova obra case que realizándoa. Unha vez que chego á idea desexada, lánzome rápido a ela.

  • Normalmente, cres que a ilustración e o texto deben ir da man?

Creo que deben dialogar, enriquecerse mutuamente, pero sen escravitudes. O formato álbum ilustrado permite á ilustración ter vida propia, mesmo voar sobre o texto e recrear novas historias que non están nel, pero que tampouco o desdín.

  • Cando creas ou ilustras un libro, utilizas as túas vivencias e as dos teus achegados?

Moitas veces. Eu sempre penso que non podes facer unha ilustración emotiva se non che pasa a emoción polo corpo. E como iso todo. Ter fillos pequenos sen dúbida axuda para comprender e empatizar co lector infantil.

  • A cal das personaxes que creaches lle tes máis cariño?

Vexo, por exemplo, en Rodribico, a ese personaxe curioso, cos ollos abertos, que aprende de todo, e síntome feliz de terlle dado forma. Tamén unha burra, que sairá publicada en breve, Ramona, pola súa machacona forza de vontade. Pero tamén personaxes de banda deseñada, como a nena Nawal, de “Nómades”, símbolo da esperanza ante a dor do desarraigo.

  • Con Baía, realizaches un lote de libros? Con cal te quedarías?

Ademais de Rodribico, quero moito ao Pirata Metepata, porque non deixa de ser un torpe simpático. Ao final dáse conta de que ten que cambiar de táctica, e rectificar non está nada mal. Tamén, da triloxía escrita por Vázquez Freire, me sinto identificado con Xurxiño, que quere ser pintor, e loita e loita por poder ser quen realmente é.

  • Tiveches problemas con algunha autora/autor para crear as ilustracións dos libros?

A verdade é que non. Sempre tiven unha relación moi enriquecedora con eles e elas, e por iso sempre procuro discutir o proxecto, saber que pensan, que senten, especialmente cando se trata dunha obra moi ilustrada.

  • Neste momento, se alguén quere debuxar, que bases ten que ter para dedicarse profesionalmente?

Eu son autodidacta. Son un filólogo que ilustra textos. E co tempo deime conta de que o fundamental, como pasa na música, por enriba da técnica, está na paixón comunicadora. Todo o demais é posible, asequible, mellorable. Pero a esencia dun ilustrador está en chegar ao lector, en emocionar, en perturbar, en “tocar” a que le a túa imaxe.

  • Consideras que faltan espazos de formación para as ilustradoras e ilustradores?

Existen centros públicos e privados para formarse en ilustración. Pero se te adicas ao mundo específico da ilustración de libros, e aínda máis específico de libros para nenos, entón hai que ir máis aló. Porque un neno é un ser nunha etapa evolutiva concreta, que hai que ter en conta, a todos os niveis. E a propia sintaxe do libro ilustrado, os formatos, a relación coa literatura. Creo que falta algo de especialización nese campo moi concreto. Pero iso pasa en todo: eu cando rematei Filoloxía cría saber un pouco de todo, pero non moito de nada.

  • Agora mesmo estás de cheo nun novo proxecto, non? O proxecto de O Neno Amarelo? Como nace ese proxecto?

Nace da reflexión a pé de rúa (bueno, a pé de centros de ensino) con Miguel Vázquez Freire. El e mais eu, que xa levamos uns seis libros xuntos, temos reflexionado moito sobre as carencias do noso sistema educativo de cara á expresión visual, á creatividade,… E comprobámolo en multitude de obradoiros, encontros, debates, etc. que temos organizado xuntos. Chegamos á conclusión de que para ilustrar un libro primeiro hai que facer algo de filosofía. E despois debuxar.

  • Por que ese nome? O Neno amarelo…

É unha homenaxe a “Yellow Kid”, o primeiro personaxe de banda deseñada, nado a finais do s. XIX nos Estados Unidos.

  • Vedes futuro neste novo proxecto? Como se está recibindo a formación por parte do alumnado?

Bueno, estamos seguindo un programa moi denso, e tratamos de abordalo con paixón e moita entrega. Non queremos defraudar ás persoas que acoden a formarse, a buscar maneiras de entrar neste mundo. Agora estamos iniciando cun curso intensivo de tres meses, con proxecto final, e a posibilidade de que un dos alumnos ilustre un libro, precisamente, con Baía Edicións. Pero queremos ir máis alá: dar máis oportunidades aos demais, abrirlles portas no mercado editorial, darlles visibilidade. Volveremos ofertar este mesmo curso nunha segunda quenda para o 2014, e queremos tamén abrir o abano a outros temas, en formato monográfico.

  • Como ves o papel da ilustración galega neste momento?

En efervescencia. A pesar do pau da crise ao mundo editorial, a creatividade non merma, e cada vez hai máis profesionais, que se asocian, por exemplo á AGPI.

  • Como ves hoxe en día a situación no mercado editorial?

Moi, moi tocado. Pero supoño que tamén reinventándose, o cal pode ser algo moi bo para todos. Novos formatos, diversidade de medios, fusión do libro coa música e o teatro e a performance, … Un momento difícil pero moi apaixoante.

  • Se queres comentarnos algo máis sobre ti ou sobre as túas obras deixamos este oco….

É un pracer que deades voz aos que normalmente só damos imaxes. Graciñas.

Grazas a ti, Xosé Tomás! O pracer é noso!

O carballo, símbolo de vitalilade e forza!

Nas culturas tradicionais, os carballos eran algo máis cunha árbore, simbolizaban a vitalidade e forza (de ahí ser forte como un carballo) e a eles se atribuían poderes máxicos.

A palabra latina Quercus, deriva das celtas Kaer, que significa “fermoso” e Quez, “árbore”. Para os celtas, o caballo era Kaerquez,  “Árbore fermosa” e considerábase unha árbore sagrada e as carballeiras tiñan un significado especial: nelas celebrábanse os ritos relixiosos. Estes bosques sagrados chamábanse Lubre, palabra celta que se conserva intacta na toponimia galega e tamén na francesa: Louvre.

Foi tal a veneración dos galos a algúns carballos que se consideraban tótems (protector e representante) do Clan.

Desas e doutras moitas cousas fálase en O carballo, de Carlos Silvar

Contacontos sobre ‘O meniño Nito. Entón, os homes choran ou non?’

Contacontos sobre O meniño Nito. Entón, os homes choran ou non? Ese é o dilema no que se encontra Nito, e que lle trae non poucos problemas até que por fin, coa axuda do Doutor Aymoré, consegue resolver as súas dúbidas.

Coa colección Contos da igualdade, Baía Edicións pretende romper coa tendencia nos contos infantís de asignar roles estereotipados a nenos e nenas, que condicionan a capacidade de soñar sen límites no propio futuro, de imaxinar un mundo de igualdade entre homes e mulleres.

VI Noite da Edición 2010

Baía Edicións resultou gañadora de dous dos Premios da Edición de 2010 na gala celebrada o 12 de marzo en Lugo. Baía Edicións estrea o galardón Xosefa Iglesias Vilarelle ao mellor libro educativo coa Gramática práctica da lingua galega, de Xoán López Viñas, Cilha Lourenço Módia e Marisa Moreda Leirado, unha categoría que compartía con A sombra dos anacardios, de Antón Fortes e Simona Mulazzani; Unha década de literatura infantil e xuvenil en galego, de Héitor Mera; e Un xornal na clase de matemáticas, de Cecilia Alvarellos Casas. Entre os libros ilustrados, Baía Edicións volve a ser premiada co Isaac Díaz Pardo na Colección Rodribico de Xosé Tomás e texto de Manuel Guisande.

[nggallery id=21]

Achegarte 2011

Baía Edicións contou con stand propio onde expoñer todos os seus libros: infantil-xuvenil, natureza, teatro, narrativa, divulgación, arte e escrita, poesía etc. O sábado 2 de abril ás 12:00 h. realizouse a entrega de premios “Meiga Moira 2011”, onde a gañadora, Andrea Maceiras, recolleu o seu premio pola obra Violeta Tamurana, publicada na colección que leva por nome. O domingo 3 de abril ás 17:30 h. contouse cun contacontos sobre a colección Rodribico: Divírtete co paxaro Rodribico. Read more

Quen é Rodribico

Rodribico é unha pega marza á que lle encanta estar forte e vivir todo tipo de aventuras. Rodribico habita nunha inmensa árbore, con grandes pólas, e no seu niño ten todas as comodidades que unha ave pode desexar.

Ademais de voar, xogar, e divertirse, o que máis feliz o fai é compartilo todo cos seus amigos e amigas.

Queres coñecelo? Se é así visita a súa páxina web RODRIBICO. Nela poderás atopar toda a información sobre este paxaro tan simpático! Contarás con MATERIAL DIDÁCTICO con actividades divertidísimas para realizar na propia web e con MATERIAL DESCARGABLE para que todas as nenas e nenos poidades pintar, debuxar, colorear, contar, facer careta, encrucillados…. DIVÍRTETE CON RODRIBICO!